Just another WordPress.com site

DE GESPLETEN MENS

Ik ga het nu hebben over de mens, als middelpunt van dit onderwerp. Veel mensen denken al  (of gedragen zich als zodanig) dat ze als mensheid het middelpunt van Aarde zijn, of zelfs van het Universum. Daar ben ik het niet mee eens; hoewel de mens niet over het hoofd gezien kan worden, leeft het in voortdurende wisselwerking met de omgeving; dieren en natuur en in spiritueel opzicht ook met van alles en nog wat, dat in de Kosmos en andere dimensies te vinden zou kunnen zijn.

De mens leeft echter niet in harmonie met dat alles om hem heen, zelfs niet met zijn medemens. De mens is namelijk in zijn aard dualistisch. Voortdurend moet de mens zijn denken en handelen ontlenen aan concepten over normen en waarden. De mens komt deels tabula rasa op de wereld. Deels, aan de ene kant omdat hij nu eenmaal het wezen mens is en omdat een aangeboren genenpakket van voorouders een deel van zijn denk- en doenrichting bepaald. Dan volgt, wanneer het kind nog zijn luiers volpropt, de eerste conditioneringen richting groei en wel door de opvoeders!

 

Omgevingsfactoren gaan nu een steeds grotere rol spelen. Micro-culturele factoren binnen het geheel van gezinsomstandigheden (waaronder afkomst, financiele status, levensbeschouwelijke opvattingen, school, vrienden, enz.) vloeien langzaam over naar de macro-culturele factoren (woonplaats, bestuur van het land, werkzaamheden, enz.).

Waarom heb ik het over cultuur? Cultuur is een geheel van geschiedenis dat de groei binnen een gemeenschap heeft bepaald, telkens aan verandering onderhevig is, maar ook voor bepaalde perioden een enorme invloed heeft binnen het opvoedings- en groeipatroon van de individuele mens. De wereld en de evolutie van de mens is dynamisch, maar door de eeuwen heen is de grote uitdaging, maar ook voer voor religies en levensbeschouwingen, alsmede de politiek, de aard van de mens!

De mens is dualistisch. Het geweten wordt in de beginjaren van een mensenleven voor een niet onbelangrijk onderdeel gevormd door externe factoren. Die externe factoren, waaronder normen en waarden, zijn cultureel bepaald. Veel religies en levensbeschouwingen uit de oudheid hebben zich vaak aangepast aan de culturele omstandigheden ter plekke. Het goede voor het ene, kan het kwade zijn voor een andere en vise versa. 

Toch lijken de meeste grote religies, levensbeschouwingen en normen en waarden, overal ter wereld universele kenmerken te hebben. Verdraagzaamheid, liefde, vrede!

Vrijwel ieder mens wil diep in zijn hart liefde, vrede, maar ook nuttig bezig zijn, een fijn leven hebben, geen tekorten aan levensbehoeften hebben, vrijheid bezitten. 'Leven en laten leven.' is dan ook het credo, dat velen zouden willen hanteren, maar niet altijd kunnen.

Maar in de eerste levensjaren wordt ook het ego gevormd. Op zich een heel gezonde ontwikkeling, want het ego is belangrijk voor de groei van een bewustzijn. Anders wordt het als de ego-ontwikkeling op een verkeerde manier samengaat met andere structuren. Macht, geldzucht, geweld e.d. zijn zulke structuren. Ook angst en overlevingsdrang zijn structuren, die snel met het ego verwikkeld raken. De mens kan zeker altruistisch zijn, vooral als het gaat om opkomen voor een kleine kring, om te beginnen het gezin. Familie, vrienden, enzovoort, komen pas later. Toch lijkt het erop dat dit niet de overhand heeft voor wat betreft een hele samenleving, laat staan diegene die er eigenlijk niet toe behoren, maar de mens vooral aan zichzelf (en de zijnen) denkt. Zeldzaam zijn dan ook de leiders en andere grote figuren in de geschiedenis geweest, die zichzelf helemaal wegcijferden, met dikwijls een dodelijke afloop. 

Toch vergeten mensen die grote namen niet. Je komt ze tegen in religies, als toonvoorbeeld van wijsheid, reinheid, liefde en licht. Je komt ze tegen in levensbeschouwingen, in de politiek, kortom; in de hele geschiedenis. Want de mens blijft streven naar het overwinnen van zijn nare trekjes, al hangt het van de omstandigheden af in hoeverre ze waar te maken zijn. Wie laat zich de kaas van het brood eten, als hij zich kan verdedigen? 

Maar hoe komt dat nu toch, dat we zo gespleten zijn? Waarom kennen wij geen saamhorigheid? Waarom zijn wij toch wel intelligent, maar gedragen ons soms als dieren? 

Aantrekkelijke theorieen zijn in de omloop. Deze val komt doordat Eva zich heeft laten verleiden of buitenaardse lelijkers hebben de mensheid genetisch gecorrumpeerd. Een theorie die ik pas ergens heb gelezen is dat wij, mensen, vrijwillig naar de aarde gekomen zijn om in het dualisme te gaan leven, om te leren. We kwamen uit een prachtige, met een hemel te vergelijken wereld. Goed, we verveelden ons dan kennelijk. Een kanttekening bij deze theorie is dat we al eonen vrijwillig ons laten reincarneren, omdat we maar niet leren van onze fouten. We zijn namelijk helemaal vergeten wie we waren. 

Nou, da's dan ook een beetje raar. Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die zich een voorstelling kunnen maken van vrijwillig elke keer in dit tranendal te leven. 

Hoe dan ook, het leven is op basis van jouw perceptie van de werkelijkheid een persoonlijke uitdaging. Een leerproces, ja, dat zeker. Met leren bedoel ik ook, leren van je fouten, van confrontaties, van gebeurtenissen, die telkens weer verwerkt worden in de aangeleerde concepten. Zo blijft het leven weliswaar voor velen moeilijk, maar wel boeiend en dynamisch.

Delphi 

copyright: team ordely

Advertenties

5 Reacties

  1. Elspeth

    ha mmhhh ik heb tijden dat ik eens even terug flip zo noem ik het maar. Dat ik even in een mooie fijne wereld ben. Ik weet dat ik daar ooit echt al was. Want als ik dat hebis er een groot heiwee gevoel terug naar daar.
    Het voeld voor mij als mijn échte wereld de wereld waar ik weet ik ooit geboren ben en geleefd heb.

    Gelukkig duurt het meestal niet zolang en beland ik weer terug op deze aarden.
    En dat is maar goed ook anders had ik hier geen leven meer.
    Kan het gelukkig iedere keer weer van mij afzetten maar blijft altijd een paar dagen door ebben.

    juni 13, 2010 om 4:02 am

  2. delphi

    Ja, dat herken ik wel. Dat overwippen van hoe het kan zijn, en hoe de realiteit is. Het is dan ook een ware kunst om je spirituele gevoelens/ervaringen in de werkelijkheid te integreren en nog belangrijker; hoe je als mens er voor anderen kunt zijn, ze iets mee te geven, uiteraard met als achtergrond, de ander in de waarde laten, op te bouwen.

    Dat is denk ik een van onze leerprocessen.

    Delphi

    juni 13, 2010 om 12:02 pm

  3. Elspeth

    ja klopt ook hier zijn gelukkig nog fijne personen tussen op deze aardbol.

    Maar waar ik naar terug verlang is niets vergeleken met wat er op deze aarden is. Al pak ik het mooiste van het mooiste dan is dat wat ik dan even ervaar en voel en zien. 1000% mooier,fijner en anders.

    Het is dat ik weet hier nog niet klaar te zijn en ook nog vele dingen hier graag wil doen en afronden.
    Dus verlang NIET naar de dood.
    Maar zoude bijvoorbeeld die momenten dat ik even mijn “geboorte plaats ” langer duren zou je de nijging kunnen krijgen eruit te stappen hier. Zo sterk zo krachtig en mooi is wat ik dan beleef.

    En ik voel en weet op die momenten dat het terug blikken zijn van waar ik ooit was. En denk vaak in die momenten dat ik dan even terug ben in de hemel zoals ik dat noem.
    Waarschijnlijk een herinnering tussen twee leven in, dat ik daar was.

    juni 13, 2010 om 5:22 pm

  4. Regenboog

    Een gespleten mens. Het is helaas waar. Wij weten wat het verschil is tussen goed en kwaad, dat onderscheidt ons van de dieren. Ooit noemde men b.v. een ministerie Van Oorlog. Nee, wij zijn het ministerie van defensie vond men in het verleden. We voeren immers geen oorlog, wij verdedigen alleen maar. Men noemt het geen militaire operatie meer, nee missie is beter uitgedrukt vond men. Als er Nederlandse militairen ergens gestationneerd zijn is dat niet om te vechten, maar om een land te helpen opbouwen. Schijnheiligheid is troef.

    Het kwade zit in de mens, waarom? Ik weet daar geen antwoord op. Je probeert het goede te doen,maar vaak ga je toch in de fout. Er zijn er ook die alleen maar het slechte willen, deze zijn vaak de overheersers van diegenen die het goede willen. Het is al zo oud als de mensheid bestaat neem ik aan. In ieder geval zo oud als het geschreven woord bestaat. Soms zou ik me willen verstoppen, me verbergen. Dat kan helaas niet. Je wordt je toch onverwachts aangevallen. Dan heb je de neiging om zelf maar voor de aanval te kiezen. Overlevingsdrift? Nee, het is uitsluitend het dierlijke instinct in je volgen. Het echte menselijke wordt vergeten. Gevolg, geen veiligheid meer, liefde is zoek. Kent men de ware innerlijke liefde voor je medemens nog wel? Of is het alleen eigen belang wat nog telt. Gelukkig niet.

    Toch bestaan er nog echte liefdevolle mensen. ‘k Ontmoet ze gelukkig nog iedere dag.
    Daarom is het leven nog waard om geleefd te worden. Voorbeeld? Ja, middels dit technisch internetwonder kan er een vonkje van een warm menselijk hart overspringen naar de ander.

    juni 13, 2010 om 9:10 pm

  5. delphi

    Een mooi betoog. Zo dadelijk een stukje over mijn voorliefde voor regenbogen …

    Delphi

    juni 13, 2010 om 9:53 pm

Reacties afgesloten

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s