Just another WordPress.com site

POPPETJES VAN PLEZIER

Column: Orin

Onlangs las ik dit artikel. Over een man met een goedgevulde portomonnee die zijn ex heeft na laten maken als sekspop, met grotere borsten.

Ik moest meteen terugdenken aan mijn studententijd. Ja, dat is wel even wat anders dan de pop die wij destijds hadden gekocht.

Ik kende Delphi nog niet en deelde mijn bescheiden kamer met een mede-student. De poppen die je destijds kon kopen met een armzalig budget, ik meen zo’n dertig gulden, waren van dun plastic, geen echt haar, niet echt, maar wel voorzien van de benodigde gaten. Zoiets als het onderstaande plaatje dus.

Afijn, mijn mede-student Bart en ik lapten samen de helft en schaften zo’n pop aan bij een seksshop in de buurt. We hadden er leuke bedoelingen mee, maar anders dan menig nu denkt. Die avond zouden we namelijk bezoek krijgen van twee leuke meiden. Bart kende een mede-studente en ik had er een in de kroeg leren kennen. Het was hartje zomer, maar geld om op een zonovergoten terras iets te eten en te drinken met de dames hadden we niet. We wilden een geintje met ze uithalen. Wanneer wij stonden te kokerellen zouden we de dame van plastic in vol ornaat op een stoel bij de eettafel zetten en net doen alsof onze neuzen bloeden. Je kent dat wel, flauwe studentengrapjes.

Om kwart voor zes, terwijl Bart in de gezamenlijke keuken van het kleine studentenhuis, de laatste hand legde aan de bescheiden spaghettischotel, blies ik mondmatig de pop op. Ze werd steeds gevulder en gevulder. Tevreden legde ik haar neer op onze uitgezakte zitbank. Op dat moment werd er op de deur geklopt en Sylvia, het meisje dat ik in de kroeg had leren kennen, stapte naar binnen, zonder mijn antwoord af te wachten. Ze was te vroeg.

‘Hoi,’ zei ze en ging prompt, zonder om zich heen te kijken, op de pop zitten. De dop van de opblaastuit sprong eraf en met een langgerekt scheetachtig geluid ontsnapte mijn kostbare adem uit de pop.

‘Wie legt er dan ook een luchtkussen op de bank,’ zei Sylvia. Ze stond op, pakte het lege omhulsel en wierp dat over de leuning van een eettafelstoel.

‘Hee, dat is de bedoeling niet. Ze had daar moeten zitten,’ wilde ik zeggen. In plaats daarvan pakte ik het slappe plastic op, liep naar het open raam en zette mijn lippen aan de tuit. Daar ging hij weer. Intussen had Bart een dampende schaal spaghetti op tafel gezet en was dame twee gearriveerd.

‘Ben je nu nog niet klaar?’ vroeg Bart. Dat was het moment dat ik werd afgeleid. Ik wilde iets terugzeggen, drukte met mijn vinger de tuit dicht van de bijna gevulde pop, maar of het een windvlaag was of een gevalletje spierverslapping, de pop vloog uit mijn handen.

Ik keek hoe ze met eenzelfde scheetachtig geluid en zwierige bewegingen als een slappe dweil in de gracht belandde.

Dag pop! Hoewel ons geintje niet doorging, kon het de pret niet drukken die avond.

Orin

Copyrights: Team Ordely 

Advertenties

2 Reacties

  1. Regenboog

    Ik kijk bij voorkeur in de poppetjes van iemands ogen……….

    september 9, 2010 om 5:40 pm

  2. delphi

    Hier heb ik dus later nog een verhaal van gemaakt, iets anders, maar dat ben ik kwijt….

    Ach ja … mannen zijn nu eenmaal gek op poppetjes. Dat begint al als ze klein zijn, poppetjes tekenen.

    Delphi

    september 9, 2010 om 9:02 pm

Reacties afgesloten

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s