Just another WordPress.com site

COLUMN REGENBOOG: IS DECEMBER ALTIJD EEN FEESTMAAND?

COLUMN VAN:


 Kees zat als vanouds in zijn stoel. Boodschappen gedaan. Hij rustte even uit, wat een drukte weer in de supermarkt. Na thuiskomst de tas met boodschappen neergezet, jas uitgedaan en even rustig in zijn vertrouwde “luie” stoel gaan zitten. Zijn onafscheidelijke wandelstok naast de stoelleuning. Vlak voor het raam, tegenover de televisie. Hij keek naar buiten maar zag in werkelijkheid niets, hij verzonk in gedachten. Het nadert weer de maand december. Grauwe wolken, stormen, regen zijn aan de orde van de dag. De dagen worden steeds korter daardoor overkomt hem meer en meer het gevoel van alleen zijn. Och, echte eenzaamheid kende Kees niet, aanspraak en contacten genoeg. Aanloop had hij genoeg, dat was ook door de belangstelling die hij toonde naar anderen. Maar die nachten worden nu wel weer heel erg lang in de winterse maanden, dan pieker je ook meer, was zijn ervaring. Veel mensen praten al steeds meer over hun plannen met de gezellige decemberdagen die op komst zijn. In de winkels liggen al de Kerstspullen uitgestald en de Goedheiligman moet nog komen…..  De ouderwetse Sinterklaasavond, de kerstdagen en Oud en Nieuw. Iedereen kijkt er al weer naar uit. Maar al mijmerende bedacht hij dat die hele feestmaand voor hem niet hoefde.

Eigenlijk vond hij het één van de trieste maanden van het jaar. Het niet weten of en wanneer je uitgenodigd wordt door je kinderen tijdens de feestdagen.  Het is ieder jaar hetzelfde; hoorde al een tijdje niets meer van de kinderen. Die zaten ook traditiegetrouw veel te lang, voor zijn gevoel, te wachten met een uitnodiging om hem één van de feestdagen gezellig bij hen door te laten brengen. Of is het wat egoïstisch om zo te denken. Hij wist er geen antwoord op.

Helaas kon Kees het heft niet in eigen hand nemen door de kinderen uit te nodigen. Wat moest hij koken voor ze? Dat kon hij niet eens, voor zichzelf alleen wel een beetje, maar voor anderen lukte het hem niet meer. Hij vond dat hij moeilijk kon aankomen tijdens de feestdagen met kant- en klaarmaaltijden bij hem thuis. Een kerstboom had hij geen zin meer in. Wat gaan eten buiten de deur dan? Nee, dat vond hij ook niks. Je komt dan niet tot een leuk en warm contact met elkaar in een overvol restaurant. Meestal bij zulke etentjes zaten de kinderen met elkaar te praten alsof ze elkaar jaren niet hadden gezien. Kees zat er dan een beetje verloren bij en keek er naar…….. ze waren wel lief hoor, maar hij werd dan  ook niet altijd betrokken bij de conversatie, vergeten zelfs. Nee, dat is ook geen goed idee vond hij.

Ook speelden gemengde gevoelens bij hem mee in deze maand. Al weer drie jaar geleden, toevallig in de maand december, is zijn lieve vrouw Suus en moeder van de kinderen hem ontvallen. Hartstilstand. Hij heeft nog geprobeerd te reanimeren, later ook door “112”, maar het mocht niet meer baten. Maar hij kreeg veel steun destijds van collega’s, vrienden, kennissen en familie na dit smartelijke verlies. Na een week ebde deze steun langzaam weg en had hij het idee dat de wereld had stilgestaan. Hij deed toen de koelkast open en zag tot overmaat van ramp dat deze inmiddels leeg was. De wereld had niet stilgestaan blijkt dan, boodschappen doen en tot het besef komen dat het leven door gaat. Zo verstreken de jaren weer verder. Kees schudde even met zijn hoofd. Wat is het weer snel gegaan. Het lijkt nog zo kort geleden, maar toch al weer drie jaar.

Voor de kinderen werd het een jaarlijks terugkerend probleem. “Wie nodigen we uit op eerste kerstdag? Mijn ouders of jouw ouders“. Nu is het: “mijn vader of jouw ouders. Mijn vader natuurlijk want die is alleen die is toch zielig zo alleen”.  Kees hoort het ze in gedachten zeggen. Hij pakte zijn stok, ging fier overeind staan en riep: “Nee, ik ben niet gek en zeker niet zielig. Zo gaan we dat niet doen“.

 Kees pakte de telefoon …….. “twee weekjes, die mooie kamer hoor, met het mooie uitzicht“. Gewoon weg naar de wintersport. Niet om te skiën, maar wel voor een wandeling in de sneeuw met ‘s avonds na het diner een heerlijk wijntje drinken samen met de plaatselijke bevolking aan de stamtafel. Hij belde meteen zijn kinderen dat hij er niet zou zijn met de feestagen ………. “Jammer, ja dat kan ik me wel voorstellen hoor maar je weet in deze tijd word ik soms sentimenteel, met.. met… die mooie feestdagen heb je aan een piekerende, sombere vader ook  niets ……… wat? …… nee geen zorgen maken hoor, het is goed dat Papsie er even uitgaat, juist in deze dagen toch? Dag lieverds”.

Aan de stemmen van de kinderen was te horen dat ze opgelucht waren. Zij hadden een probleem minder en Kees ……. Was over zijn sombere en zorgelijke gevoel heen. De  gezellige “stammtisch” lokt.

Een traan rolde nog wel zachtjes over zijn wang, ook van opluchting…………….?

Eind november overleed Kees onverwachts aan een hartstilstand in zijn “luie“ stoel. Reisgids en tickets lagen nog op het salontafeltje. Niemand hoefde in december meer keuzes te maken…………

© Regenboog

Advertenties

22 Reacties

  1. Els

    mmhh mooi maar triest stukje.

    december 3, 2010 om 1:48 pm

  2. Regenboog

    @Els
    Tot mijn grote verbijstering ken ik diverse ouderen met dit soort problemen. Maar ook jongeren die beamen met deze discussie over de keuze van wederzijdse ouders met hun partner in de decembermaand te worstelen. Wellicht verwoord in een mooi maar sentimenteel verhaal, maar het leven kan hard zijn en eindigt net als in dit verhaal niet altijd in een happy end.

    december 4, 2010 om 1:07 am

  3. Els

    ho ho ik zeg ook niet dat ik dit soort verhalen niet zie of meegemaakt hebt. Zeker wel.
    Zelfs in mijn eigen leven maar ook in mijn eigen familiekring.
    Alleen ikzelf heb daar denk ik altijd anders tegenaan gekeken.

    En vind het triest dat dit nog stééds gebeurd en voorvalt.

    Las dat zelfs de depressie lijn meer en langer open is metdeze dagen.

    Heb de laatste 3 jaar totaal alleen( wel met mijn hondjes) door gebracht met de feestdagen maar ik heb daar totaal geen moeite mee.
    Ik kook wel extra lekker alleen voor mijzelf, en vind het heerlijk al die mooie films op TV.
    En ik bepaal waar ik naar kijk.
    Lieve gr Els

    december 4, 2010 om 2:03 am

  4. Regenboog

    Arme hondjes……………..:-)

    december 4, 2010 om 2:29 am

  5. Els

    hahah arme hondjes…………??
    Die zitten netjes in hun feestkleding samen met mij aan het kerst eten.
    Met feestpudding toe aan tafel.

    december 4, 2010 om 2:41 am

  6. Miranda

    Het zal wel door mijn momenteel volop aanwezige sentiment komen, maar ik heb je verhaal doorleefd Regenboog. En o, o, wat herken ik het. Eerst als jonggetrouwden weet je niet hoe je barstend van trots je ouders uit moet nodigen. Je eerste zelfgemaakte enigszins mislukte feestmaal wordt door de een jubelend en complimenteus verorberd. Dat is de zich alvast voor later indekkende ouder. Een ander zegt niks, dat is de wijze ouder.
    En altijd zit er een bij die wel zo dom is de mond open te trekken. Dom, dom, want er komt een tijd dat je niet meer wordt uitgenodigt, alleen, dat weten ze dan nog niet…..

    Maar eerst komen nog de feestdagen met de nieuwgeborenen. In je enthousiasme als jonge ouder zie je niet de valsheid van sommige ouders. Ze doen om de een of andere reden altijd scheinheilig mee. Maar ze komen nog steeds.

    Als de kinderen tieners zijn en de feestdagen met hun vrienden doorbrengen en later met hun eigen gezin zitten de ouders met een dubbel probleem. Hoe doen we dat in december? Onze ouders passen niet bij de kinderen en hun vrienden. Ze horen niet goed meer, weten niet wat een iPod en Wii is. Alles moet je herhalen en uitleggen. Wanneer mag je zelf eens kiezen wat je wilt in die rotmaand???

    Als gesandwichte ouders wil je ook graag naar de kids en hun kroost. Inmiddels weet ik hoe het deze maand gaat: nergens heen. Geen feestdagen. Geen zin. De oudste garde is er niet meer en nu besef je dat je zelf de volgende generatie ouwe zeuren gaat worden.

    Maar we hebben er van geleerd zoals zovelen van onze generatie. Wij trekken ons eigen plan, tot we niet meer kunnen. En dan komt tafeltje dekje voor ons koken. Of we trekken zelf naar het bejaardencentrum.

    God ik moet er niet aan denken…………..

    december 4, 2010 om 10:51 am

  7. delphi

    Als de komende jaren ons, nuttelozen, nog let om oud te mogen worden ….

    ja, ook wil heb jaren dat ik worstel met de feestdagen, omdat ze minder gezellig zijn door omstandigheden.

    Je ziet er naar uit, en dan … helaas.

    Eigenlijk kun je beter feest vieren als het kan en niet van een bepaalde datum of periode laten afhangen.

    De sneeuw valt, de kerstgedachten borrelen weer op, delen … eigenlijk iedereen, elke dag. Niet overdreven luxe, maar er gewoon zijn voor elkaar. Iedereen…

    Rutte die in dit slechte weer voor ouderen in zijn omgeving boodschappen gaat doen, een strippenkaart uitleent aan mensen die anders moeten lopen en zo ver, zodat ze dood kunnen vriezen.

    Het is een utopie, natuurlijk. De mensen die al weinig hebben helpen elkaar … soms en ZIJ zitten lekker bij de open haar met een dure cognac tussen hun vingers.

    Als iedereen er voor elkaar zou zijn, dan moet je eens kijken hoe mooi alle dagen van het jaar kunnen worden.

    Maar ja, utopie.

    Liefs, Delphi

    december 4, 2010 om 1:48 pm

  8. Regenboog

    @Miranda,
    Je schrijft ter zake van een verzorgingshuis/bejaardencentrum……………..God ik moet er niet aan denken…….! Toch heel even deed je dat in je lieve reactie Maar zover zijn we gelukkig niet, laat het nog maar een heleboel tig jaren duren. Ik heb nog zoveel geinige dingen te doen.

    december 4, 2010 om 1:50 pm

  9. Regenboog

    @Delphi,
    Jij schrijft……”Als iedereen er voor elkaar zou zijn, dan moet je eens kijken hoe hoe mooi alle dagen van het jaar kunnen worden………….”!

    Het is een utopie te denken dat als rijkeren alles delen met de minder bedeelden de armoede verdwenen zou zijn op deze aarde. Dan heb je te maken met voedselschaarste door natuurrampen, met als gevolg oorlogen tussen mensen onderling om het laatste beetje bezit. Bovendien de vergrijzing gaat door. In Rusland hebben ze nu zelf extra kinderbijslag ingevoerd om de bevolkingsaanwas te stimuleren. Niet door de vergrijzing maar door het hoge aantal sterfgevallen onder de mannelijke bevolking als gevolg van overmatig alcoholgebruik. In China is de beperking van het kinderaantal opgeheven. Bevolkingsaanwas wordt dan het volgende probleem…………..extra voedselschaarste!
    DE NATUUR GAAT ZELF HAAR WERK DOEN om evenwicht te brengen. Vergeef mij, maar dit zijn mijn meedogenloze gedachten voor de toekomst op lange termijn. Daar is geen eens een Nieuwe Wereld Orde voor nodig.

    Regenboog somber over de toekomst? Nee hoor. Het is ook de natuur ,kringloop, die bij mijn geboorte al bepaalt dat ik ook eens sterven zal. Hopenlijk wel met een glimlach op mijn smoeltje :-).

    Om on-topic te blijven, er zijn vele eenzamen. Maar ook ook velen die wel sociale contacten hebben en dus niet tot de eenzamen gerekend kunnen worden, bij bosjes. Maar de kinderen laten zich liever niet zien bij Keesje. Dat gedoe allemaal, vinden ze.

    december 4, 2010 om 2:22 pm

  10. Miranda

    @Delphi, je hebt gelijk hoor. Althans wat mij betreft: probeer iedere dag heel bewust te leven en als het kan er iets leuks van te maken. Je weet nooit wat de dag van morgen brengt, dus die heb je dan vast in de pocket.

    Als het een dag wat minder is, of heel veel minder, dan weet je dat het morgen misschien weer wat beter en leuker is. Als je jezelf dat maar consequent blijft voorhouden, dan gebeurt het vanzelf. Misschien niet met de zaken die je voor ogen had, maar met iets totaal onverwachts.
    Hoe het werkt weet ik niet, maar het werkt. En als je je plezier uit kleine dingen kunt halen, zijn de grote zaken helemaal fantastisch. Of je merkt ineens dat die grote dingen helemaal niet meer hoeven eigenlijk. Een kinderhand blijkt dan snel gevuld te zijn.

    Ik zag vorige week als een berg op tegen de crematie. Zo erg, dat ik er ziek van werd en 2 nachten niet geslapen heb. In de auto naar het crematorium zat ik dubbelgevouwen en wilde het wel uitgillen.
    En wat gebeurde er uiteindelijk: het werd een dag om te koesteren en met heel veel genegenheid en liefde aan terug te denken. Het werd een warme deken………Zoiets plan je niet, kan ook niet, net zoals je het leven niet kunt plannen. Maar je kunt wel je stinkende best doen om het hier zo aangenaam mogelijk te maken. En dan worden de dalen wat minder diep en de pieken wat minder hoog kortom, het kan erg prettig zijn hier.

    december 4, 2010 om 2:49 pm

  11. Miranda

    @Regenboog, ik heb der laatste tijd net even meer tijd in het bejaardencentrum doorgebracht dan goed is voor een mens., En ik kon dan nog naar huis. Die arme zielen die zich voor de deur verdringen omdat ze samen met jou willen ontsnappen; het is hartverscheurend. Maar wel de realiteit.
    Laten we ons nog maar even sufgenieten voordat het onze beurt is en net als Keesje het heft in eigen handen nemen.
    Schijt aan de kinderen daar gaan we nog een keer. Althans als het zo moet als bij hem.

    december 4, 2010 om 2:52 pm

  12. Regenboog

    Mocht het ooit zover komen dat ik over tig jaren naar een verzorgingshuis moet, dan samen met de reageerders hier dan lachen we ons ……. kapot…… over hetgeen ooit door ons is geschreven. Zelfspot noemen ze dat ook wel. Dat KAN levensverlengend werken is gebleken uit het verleden, maar is beslist geen garantie voor de toekomst.

    En mochten jullie ooit in een rolstoel belanden en verlaten door de kindertjes……….. Regenboog rijdt jullie wel de duinen af naar het strand de zee in(dan komen er weer kamers vrij).

    december 4, 2010 om 6:38 pm

  13. Miranda

    Wow, eindelijk een oplossing voor m’n zorgen voor de toekomst: Regenboog helpt me om zeep. Dan hoeft gelukkig m’n dochter het niet te doen. Dan ga ik gierend van de zelfspot ten onder. Wat een einde!!!!!! Ik hou je aan je woord.

    december 5, 2010 om 10:37 am

  14. regenboog

    Het zal wellicht erg teleurstellend overkomen, maar ik kan je niet missen, laat staan jou om zeep helpen ook al zou je er om vragen. Wil je toch dan moeten we naar een andere oplossing zoeken. Het wij-gevoel laat me niet los. Wil jij, of anderen, ok! Maar dan samen, dus kan ik je niet rijden. Want dan blijf ik als enige achter. Nee laten we dan maar liever samen hopen op een (nog) betere toekomst.

    Diep in mijn hart denk ik dat jij een uitgave bent van een Keessie (maar dan als vrouw) EN je leeft nog gelukkig. Stom, maar ik denk dat we meer gemeen hebben dan je denkt gezien je reactie.

    december 5, 2010 om 2:16 pm

  15. Miranda

    Heeft niet iedereen een Keessie in zich? Je ziet zoveel mensen triest alleen eindigen. Maar inderdaad dat is waar ik een grens trek. Ik wil zo lang en zoveel mogelijk genieten, iedere dag weer. En ik hoop dat nog jaren en jaren te kunnen doen. En ik wens dat jou Regenboog en eigenlijk iedereen toe.

    Gek, ik krijg nu ineens zo’n Thelma en Louise beeld voor me. Ook een oplossing natuurlijk, alleen in Nederland wat moeilijk. Hoi, hoi, toch nog een buitenlands tripje in het vooruitzicht. Maar dan pas over een jaar of 40.

    december 5, 2010 om 5:56 pm

  16. regenboog

    Het zijn niet mijn memoires Thelma, sorry ik bedoel Miranda…. Zover ben ik nog lang niet. Daar denk ik pas over een jaar of 40 aan, ook toevallig………

    december 5, 2010 om 8:55 pm

  17. Miranda

    Zie je wel Louise, komen we elkaar tóch nog tegen…..Maar euh, ik was echt niet in de veronderstelling dat het je memoires waren hoor. Echt niet, ha, ha.

    december 6, 2010 om 10:48 am

  18. regenboog

    Miranda, mijn memoires zijn veel heftiger, emotioneler, dan hou jij het zelfs niet meer droog. En daar komt dan ook nog alles uit de hopelijk nog lange toekomst bij …………. Nee dat boek komt pas uit na mijn heengaan. Met als pseudoniem geen Louise, maar wel als “malle Louike”.
    Heengaan, ook zo’n woord waarbij “ikke” normaal nooit bij nadenk. Het houdt kennelijk in dat ik ergens heen ga. Hou jij dan mn hand vast? Sturen we wel de rest van de familie de kamer uit. Wedden dat we brullen van de lach, whaaaahahaha. Niet op een clowneske wijze (die lachen om hun verdriet te verbergen geloof ik) maar gewoon als mensen die elkaar begrijpen!
    Ik ken er nog een paar die mogen komen, Delphi en Els ook. Ik strompel dan daags van te voren naar mn laptoppie en nodig jullie uit als het nog kan. Met volledige naam en adres erbij ……….. ach dan maakt een glaasje te veel van St.Emillion grand cru 2008 ook geen barst meer uit. Orion liever een biertje ? Dat kan hoor. Lysander Ranja? Je zegt het maar. Weet je ik verheug me er nu al op. Alleen het voornemen is over 40 jaar, duurt wel lang. Betalen we trouwens weer in guldens. Geen bloemen na afloop, jullie nemen gewoon de flesjes van te voren mee is waardevoller voor mij dan bij in LEVEN Zijn. hahaha.

    december 6, 2010 om 3:01 pm

  19. regenboog

    De laatste zinsnede klopt niet helemaal. Ik bedoelde eigenlijk te zeggen dat je iets beter bij in leven zijn kan geven dan na het heengaan in de vorm van b.v. bloemen.

    december 6, 2010 om 3:05 pm

  20. Miranda

    Het zij je vergeven hoor Regenboog, die zinsnede bedoel ik. Tuurlijk geen bloemen, het is geen feessie. Alhoewel, je weet natuurlijk niet waar je HEENgaat. Ik heb heb vaag vermoeden en het lijkt me niet onaangenaam moet ik zeggen. Maar ja, dan kom je al gauw weer uit in paraland en, nee laat maar.

    Welo wil ik je wijzen op een denkfoutje, tenminste dat vermoed ik: denk jij echt dat Lysander over 40 jaar nog aan de ranja zit? Nou proost dan maar.
    Trekken we alsnog een enorme grand cru open. Met bubbels.Maar laten we vooral niet zo lang wachten, het leven is te kort. Toch wel. Dus die fles wordt veel en veel eerder soldaat gemaakt. Iedereen die in de buurt van mijn woning komt is welkom, hij staat koud.

    Nee, memoires, laat maar, ik neem ze allemaal mee mijn herinneringen. Ze zijn niet voor niets van mij. Mijn kinderen krijgen te horen wat ik kwijt wil en mijn dagboeken van vroeger heb ik verscheurd. Gaat ze niks aan, ha,ha.

    Proost op het Leven!!!

    december 6, 2010 om 4:50 pm

  21. regenboog

    Ja dat had ik me niet gerealiseerd Miranda dat lieve Lysander dan ook volwassen is. Mocht je een ander soort fles met bubbels open trekken dan geen brut maar demi sec of nectar. Is bij mijn huisarts te verkrijgen. Ja , ik heb een fijne meevoelende, begripvolle huisarts tegenwoordig. Zijn adviezen komen komen niet van van de pharma-industrie dat kan ik je verzekeren. Een nieuwe huisarts kan een verademing zijn. Ik kan het iedereen aanbevelen. Zijn naam is Gal & Gal…… hahaha. Niet dat het me enig plezier geeft, want na twee glaasjes komt er al Paracetamol aan te pas. Maar blijf wel vrolijk. Dit laatste hoor ik dan wel achteraf pas van derden……hahaha.

    Weer hebben we een gemeenschappelijke deler. Het moet nu niet al te gek worden. Maar ik heb juist veel spullen waaronder foto-albums regelrecht de container in gefl…, pardon gegooid. Er gaat nog veel meer weg. Maar dat heeft te maken met dingen waarvoor ik mijn ogen wil sluiten (niet als een soort struisvogel), maar gewoon denken aan hetgeen nu vóór me ligt de komende 40 jaar…….

    december 6, 2010 om 6:19 pm

  22. regenboog

    That’s the sprit? Neen, driewerf neen, zelfs geen spiritus, crisis of niet! Het was geen vlucht die mij deed gaan (doordenkertje).

    december 8, 2010 om 6:49 pm

Reacties afgesloten

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s